4Gamers – REVIEW | Dragon’s Dogma II is een stap terug in de tijd, en niet op een goede manier


Het is je dag niet vandaag. Eerst snijdt een draak je nog-kloppend hart uit  je borst, om het voor je ogen als  amuse-bouche te verorberen. Wanneer je dan eindelijk wakker wordt na dat trauma, zit je in de gevangenis, die prompt door een ander monster aangevallen wordt. Wanneer je – terecht – de benen neemt om al die gekheid te ontsnappen, kom je erachter dat dat nog maar het topje van de spreekwoordelijke ijsberg der waanzin was. Welkom in Dragon’s Dogma II.

In Capcom’s RPG-sequel stap je in de laarzen van de Arisen, een mythische figuur die (door de hierboven vermeldde culinaire situatie) verbonden is met de magische kracht van een draak. De Arisen vecht niet alleen. Je kan namelijk Pawns rekruteren, transdimensionele bezoekers wiens enige doel in het leven is om mythische figuren zoals jezelf te zoeken en te volgen. Als we je nu al kwijt zijn, nemen we je het zeker niet kwalijk: het is even vreemd als het klinkt. De Arisen en zijn Pawns gaan aan de slag om een complot te ontmaskeren en, als het even kan, een vinger in de keel van de draak te gaan steken, in de hoop dat die je hart weer ophoest.

Dragon's Dogma II

Wanneer de game van start gaat, kies je eerst de look van je Arisen. De character creator die Capcom je voorschotelt, is vrij basic. Je kan er vrij overtuigende personages mee maken, maar de uncanny valley lonkt toch in de achtergrond. De bewoners van Vermund zelf lijden ook aan hetzelfde syndroom. De camera neemt tijdens conversaties meestal ook vreemde hoeken om de NPC’s in beeld te brengen, die niet altijd even flatterend zijn.

Naast de look van je personage, kies je ook een Vocation. Dit zijn de standaard RPG-klassen: fighter, archer, thief en mage. Weinig nieuws onder de zon hier dus, maar deze klassen zijn wel nodeloos restrictief. Een mage en archer hebben bijvoorbeeld nagenoeg geen enkele manier om zich close range te verdedigen. Je kan extra Vocations vrijspelen, waarvan sommige iets minder strikt afgelijnd zijn, maar dat neemt de kritiek op het vroege spelverloop niet weg.  Je hangt niet vast aan je keuze en kan vrij makkelijk tussen je vrijgespeelde klassen wisselen, maar dat brengt iedere keer weer ongemakkelijk veel geklooi met je uitrusting met zich mee.

Dragon's Dogma II

Je inventory, alsook de andere menu’s in het spel, zijn enorm onduidelijk opgebouwd. Nadat je enkele uren aan het sukkelen geweest bent met het combineren en uitwisselen van items, begint de vraag te dagen wie bij de ontwikkelaars vond dat de huidige versie gebruiksvriendelijk is. Je draagcapaciteit is ook belachelijk beperkt. Een kampeerkit, die vrij integraal is om de ruige nachten in de wildernis te overleven, neemt al een groot deel van je vermogen in. Wanneer je tussen Vocations wisselt, moet je naar een andere locatie lopen om daar de gepaste items uit je storage te halen, want de uitrusting van twee klassen bijdragen is genoeg om je Arisen door z’n krakkemikkige knieën te doen zakken. De makers zien Dragon’s Dogma II zelf als een iteratie op de vorige game, in plaats van een volledig nieuwe ervaring. Dat is op zich een mooie gedachte, maar in het laatste decennium hebben RPG-games heel wat UI- en UX-verbeteringen meegemaakt. Die legt Dragon’s Dogma II mooi allemaal naast zich neer. Het resultaat is een game die veel ouder voelt dan ‘ie daadwerkelijk is, en niet op een goede manier.

Dat voel je ook in de performance op consoles. Wij hebben de game getest op een Xbox Series X. Die draait aan een unlocked framerate, die verhoogt wanneer er weinig op het scherm staat en verlaagt wanneer de game meer zaken moet renderen. Het hoofddoelwit is 30 frames per seconde, maar de game heeft over het algemeen al moeite om die toch-wel-erg-lage lat te halen. In de tijden van het originele Dragon’s Dogma waren games met zulke erbarmelijke performance meer de norm dan een uitzondering, maar in 2024 verwachten we beter.

Dragon's Dogma II

Ook op andere vlakken voelt Dragon’s Dogma II aan alsof het in de jaren 2010 is blijven steken. Je Pawns, die je kunnen vergezellen op je reis, houden ervan om je constant op nieuwsgierigheden in je omgeving te wijzen, zoals een ladder of een schatkist, zelfs wanneer er geen enkele logische manier is waarop ze deze al zouden kunnen gezien hebben. Ook wanneer er niets speciaals te ontdekken is, kwetteren je metgezellen lustig verder, zich pijnlijk onbewust dat ze dezelfde gesprekken tien minuten eerder geleden nog maar gevoerd hebben. Soms voelt het als een ode aan de nonsensicale NPC-gesprekken uit The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar we vermoeden dat die homage niet bewust is.

Het is gelukkig niet allemaal kommer en kwel in Vermund, waarin de hoofdbrok van de actie zich afspeelt. Deze op-Middeleeuws-Europa-geïnspireerde wereld is prachtig vormgegeven, met indrukwekkende vergezichten en veel verborgen plekken om te ontdekken. Veel van die plaatsen worden echter bewoond door duistere wezens, wiens favoriete bezigheid het is om onschuldige reizigers (en moordzuchtige Arisen) om zeep te helpen). Later in de game kom je ook in andere regionen terecht, zodat er toch wat variatie is.

Dragon's Dogma II

Zolang de framerate stabiel blijft en je pawns even hun snater houden, is Dragon’s Dogma II best aangenaam om te spelen. Iedere Vocation speelt anders. Als magiër houd je je metgezellen gezond terwijl je af en toe bliksem of vuur uit je handen doet schieten, of bezweer je de wapens van je groepsleden om ze sneller en dodelijker te maken. Als krijger leer je speciale technieken om je snel bij je vijanden te krijgen, om vliegende tegenstanders naar de begane grond te halen, enzovoort. De combat voelt soms wat losjes en imprecies aan, maar is bevredigend genoeg om je geboeid te houden. Je kan ook vijanden vastgrijpen of, in het geval van grote bosses, ze zelfs beklimmen en op die manier schade toebrengen. Let alleen op met vliegende vijanden: een griffioen deinst er niet voor terug om zelfs mét je Arisen als extra bagage het luchtruim te kiezen. Als je stamina-balk leegloopt terwijl je nog aan het monster zijn poten bengelt, mag je hopen dat je een recente savegame op zak hebt.

Dan is er nog het verhaal. De plot van Dragon’s Dogma II komt maar heel langzaam op gang. Doorheen het spelverloop wachten wel enkele twists, maar als je het vergelijkt met dat andere fantasy-epos dat enkele maanden geleden uitkwam, voelt deze soms iets te braaf en ongeïnspireerd aan. De expositie wordt voornamelijk gebracht in een faux-Shakespeareaans Engels, met een stevige dosis “pray”s en “harken”s. Capcom probeert ongetwijfeld om op die manier de Middeleeuwse sfeer nog wat authentieker over te brengen, maar het is moeilijk om dat serieus te blijven nemen.



Source link

Leave a Comment