Benoît van Innis (63) overleden | Overlijdens


Zijn collega Lectrr omschreef hem als volgt: “De cartoonist die geen cartoonist was, maar kunstenaar en de kunstenaar die geen kunstenaar was, maar cartoonist.”

Kunstenares Tatiana De Munck plaatste op haar Facebookpagina onderstaand afscheidsbericht.

“Gisteravond overleed Benoît, kunstenaar, tekenaar en meester cartoonist. Hij kon als geen ander met een paar potlood of stiftstrepen situaties typeren. Hij tekende altijd raak, kleine gebaren, de burgerij in kostuum gekleed werd door hem weer uitgekleed, soms schrijnend, eenzaam, vaak onvoorstelbaar grappig.

De man met het grote hart is niet meer.

Hij sprak altijd te luid, zijn gebaren waren te groot voor zijn lijf vond ik vaak, zijn lach klaterde en schaterde tot hij letterlijk omviel. Zijn gedachten waren/werden vaak erg (luid) uitgesproken en wanneer hij je een schouderklopje gaf moest je letterlijk opletten niet om te vallen. Hij hield van Cézanne, Matisse, Luis Buñuel.

Reggiani en Dalida. Den dikke en den dunne. Tekenaar Sempé.

Van mensen. Zijn familie. Zijn lief. Zijn hond. Van Kerstmis en Sinterklaas. En olijfbomen. En Club Brugge, natuurlijk Club Brugge. Hij hield van frieten, kettingroken. Koffie. En wijn.

(Hij hield net als ik helemaal niet van de kleur paars. Ce n’est pas une couleur, riep hij.)

Hij hield van de meeuw die ik hieronder nu post. Ze maakte hem aan het lachen. Ze deed hem denken aan de lachende meeuw uit de strips van Guust Flater.

Maar zijn grootste talent was vriendschap. Zijn gulheid in alles. Zijn mededogen.

Altijd vragen hoe het met je ging, zelfs wanneer het slecht met hem ging. Moi, ça va, zei hij dan. En nam nog een trek van zijn sigaret en een slok wijn.

Oh, lieve Benoit.

Wat is de wereld vanochtend leger en saaier geworden. Zoveel kleurlozer zonder jouw felblauwe scherpe blik.

Je t’embrasse, Coco. De tout mon cœur.

Ik mis je nu al.

(En de mooie hemden die je altijd droeg. 🙂

Tati”



Source link

Leave a Comment